W lipcu zapraszam uczestniczki zabawy do Egiptu.
Egipt to państwo leżące na dwóch kontynentach - głównie w
północno-wschodniej części Afryki z półwyspem Synaj w Azji. Graniczy z Izraelem
i Stefą Gazy, Sudanem i Libią.
Egipt jest kolebką jednej z najstarszych cywilizacji świata.
Zrodziła się ona w dolinie Nilu już w IV tysiącleciu p.n.e. Mieszkające tu ludy
chamito-semickie utworzyły szereg księstw, które z czasem połączyły się w dwa
państwa: Dolny i Górny Egipt. Około 3100 r. p.n.e. nastąpiło zjednoczenie obu
państw za panowania Narmera. Jego następcą został Hor-Aha, utożsamiany z
faraonem Menesem, założycielem pierwszej dynastii.
W okresie tym stworzono pierwsze pismo i kalendarz.
Od początku XVI w. Egipt stał się prowincją imperium
osmańskiego, po czym w 1882 r. dostał się pod panowanie brytyjskie.
Niepodległość uzyskał w 1922 r. Na czele państwa stanął król Faud I, a od 1936
r. jego syn Faruk I. W 1952 r. tajna organizacja Wolnych Oficerów zorganizowała
przewrót, zmuszając króla do abdykacji.
Egipt stał się republiką a władzę objął Gamal Abd el Naser.
W 1956 r. podjął on decyzję o nacjonalizacji Kanału Sueskiego, kontrolowanego
do tych czas przez Francję i Wielką Brytanię. Doprowadziło to do wojny z Wielką
Brytanią, Francją i Izraelem. Egipt utracił wówczas na rzecz Izraela półwysep
Synaj i Strefę Gazy.
Ludność Egiptu jest niemal wyłącznie arabskojęzyczna. Około
90% populacji stanowią muzułmanie, głównie sunnici. Oprócz nich w Egipcie żyje
ok. 8 mln (ok. 10%) chrześcijan, głównie Koptów, czyli wiernych wyznania
dominującego w Egipcie przed podbojami arabskimi.
Egipt jest najludniejszym krajem arabskim i trzecim pod
względem liczby mieszkańców państwem Afryki. Średnia gęstość zaludnienia jest
niewielka, a rozmieszczenie ludności bardzo nierównomierne. Większość kraju
jest niemal bezludna, a gęstość zaludnienia na terenach rolniczych (Dolina Nilu
i Delta Nilu) należy do największych na świecie. Kair, stolica kraju i
największe miasto Afryki, wraz z sąsiadującymi miejscowościami, liczy ponad 17
mln mieszkańców, co stanowi ponad 20% ludności państwa.
Turystyka jest jednym z głównych źródeł dochodu Egiptu. Obok
Gizy i Kairu turyści chętnie odwiedzają Aleksandrię i Luksor, skąd między
innymi można dotrzeć do Doliny Królów.
Egipt słynie przede wszystkim z piramid, czyli królewskich
grobowców, które budowano w czasach Starego i Średniego Państwa. Najsłynniejsza
jest Piramida Cheopsa - zaliczana do siedmiu cudów starożytnego świata.
Piramidy były grobowcami faraonów, którzy stali na czele
starożytnego państwa. Przez zwykłych mieszkańców faraon uznawany był za boga.
To jemu składano daniny i podarki.
Egipcjanie zabezpieczali ciała przed rozkładem odpowiednimi zabiegami i
substancjami - powstały w ten sposób słynne mumie egipskie.
Ze starożytnym Egiptem kojarzą się hieroglify - starożytne
pismo. Tajemnicę pisma rozwiązał dopiero w 1822 roku francuski filolog
Jean-Francois Champollion odczytując egipskie hieroglify na podstawie
inskrypcji z Kamienia z Rosetty i analizy języka koptyjskiego. Niezwykle
pomocne były materiały przywiezione przez przyjaciela Champollion-a architekta
Jean Nicolas Kuyot-a z podróży po Egipcie jaką odbył w latach 1818-1819 oraz
skopiowane inskrypcje z odnalezionego w 1815 roku obelisku z File.
W Egipcie przeważa klimat skrajnie suchy zwrotnikowy. Roczna
suma opadów na ogół nie przekracza kilkudziesięciu milimetrów. Z tego względu
większość ludności zamieszkuje tereny w delcie i dolinie Nilu. Nad rzeką
istnieje oaza nadrzeczna, której długość wynosi niecałe 3 tys. kilometrów. Od
tysiącleci w Egipcie tworzono system sztucznego nawadniania, znacznie
zwiększając powierzchnię gruntów uprawnych. System nawadniający rozbudowano w
1970 roku, gdy w Asuanie zbudowano zaporę wodną (Wielka Tama), sztuczny
zbiornik (Jezioro Nasera) i elektrownię wodną.
Kraj Słońca, za jaki uznawany jest Egipt, posiada wspaniałą
kuchnię, która czerpie smaki i aromaty zarówno z kuchni arabskiej, jak i
tureckiej, a ponadto inspiruje się potrawami krajów basenu Morza Śródziemnego.
Kulturowe naleciałości kuchni egipskiej powodują, iż jest ona bardzo
urozmaicona.
Na stołach Egipcjan mieszają się i łączą smaki kuchni
azjatyckiej i północnoafrykańskiej. Tradycyjna egipska kuchnia w ogóle nie
wykorzystuje wieprzowiny, z uwagi na względy religijne. Większość Egipcjan
wyznaje bowiem islam, który uznaje wieprzowinę za mięso nieczyste. Dlatego też
w Egipcie podaje się dania wyłącznie z drobiu bądź wołowiny, a przede wszystkim
z baraniny.
Większość serwowanych w Egipcie potraw stanowi wyborową
mieszankę różnych gatunków warzyw, różnych rodzajów mięs i oczywiście
aromatycznych przypraw o różnej mocy i działaniu. Ważny składnik wielu
egipskich dań stanowią także gęste sosy
W Egipcie zawsze, wszędzie i do każdego posiłku pija się
herbatę, czyli shay. Jest ona uznawana za napój narodowy. Liście herbaty gotuje
się w czajniczku i obficie słodzi. Taki napar podaje się sam lub z dodatkiem
mleka. Na upał najlepsza jest zaś herbatka miętowa, podawana na zimno.
Innym napojem Egipcjan jest również kawa (qahwa), która
tradycyjnie powinna być mocna i bardzo słodka, jest ona parzona z dużą ilością
cukru i tygielku i rozlewana do niewielkich rozmiarów filiżanek.
Egipt świętuje wiele festiwali i karnawałów (świąt) o
charakterze religijnym, znanych również jako mulid. Zazwyczaj są one związane z
konkretnym koptyjskim lub sufi świętym, ale często są obchodzone przez
Egipcjan, niezależnie od wyznania czy religii. Ramadan ma szczególny przebieg w
Egipcie, jest obchodzony wśród dźwięków i świateł ( znanych jako latarnie
fawanees ), w towarzystwie licznych pochodni. Wielu muzułmańskich turystów z
regionu przybywa do Egiptu, by uczestniczyć w tym ramadanie.
Symbolem Egiptu jest flaga, która składa się z trzech poziomych pasów w
kolorach: czerwonym, białym oraz czarnym. W jej centralnej części umieszczono
złotego orła Saladyna. Czerwona barwa na samej górze odnosi się do rewolucji w
Egipcie, ma on sygnalizować iż wydarzenia te "tchnęły w kraj życie".
Kolor biały zwiastuje promienną przyszłość kraju. Trzeci z pasów w kolorze
czarnym ma przypominać ciemne dni w historii Egiptu przed rewolucją. W
centralnej części mieści się złoty orzeł Saladyna (nazwany na cześć sułtana
Saladyna) trzymający wstęgę z nazwą kraju (Arabska Republika Egiptu). Istnieje
także nieoficjalna interpretacja kolorów tej
flagi - głównie wśród nacjonalistów. Czerwień ma symbolizować egipską
pustynię, biel odwołuje się do koloru faraonów, zaś czerń do żyznych ziem
Doliny Nilu.
Literatura starożytna egipska sięga Starego Państwa, czyli
powstała w trzecim tysiącleciu p.n.e. Najstarsza istniejąca literatura egipska
to Teksty Piramid. Później świecka literatura starożytnego Egiptu. W czasach
współczesnych, poeci i pisarze egipscy byli pierwszymi, którzy eksperymentowali
z nowoczesnymi stylami literatury w języku arabskim, a ich osiągnięcia były
szeroko naśladowane.
Egipski pisarz Nadżib Mahfuz był pierwszym pisarzem w języku
arabskim, który otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Wiele egipskich
książek, jest dostępnych na całym Bliskim Wschodzie. Inni wybitni pisarze
egipscy to np. Nawal El Saadawi, Alifa Rifaat oraz poeci Bayram el-Tunsi, Ahmed
Fouad Negm (Fagumi), Salah Jaheen i Abdel Rahman el-Abnudi.
Wśród znanych Egipcjan wymienić należy Omara Sharifa -
jedynego egipskiego aktora, któremu udało się zrobić międzynarodową karierę, Boutrosa
Boutrosa-Ghaliego - sekretarza generalnego ONZ.
Ciekawa jestem jakie prace przygotują tym razem uczestniczki
zabawy.
przez
Blokotka