Pora podsumować ostatnie wyzwanie zabawy Między nami Kobietami.
W dwunastej odsłonie tematem był strój kąpielowy.
Oto prace uczestniczek
Okazuje się, ze osiem uczestniczek dotrwało do końca zabawy. Na jej ostateczne podsumowanie i ogłoszenie laureatki zapraszam za kilka dni, bo teraz już jedną nogą jestem na koloniach, ale postaram się jeszcze przygotować posty na bloga, żeby nie zarósł pajęczynami...
No i dobrnęliśmy do końca mojej babskiej zabawy. Ostatnim wyzwaniem był strój kąpielowy.
Oto moja interpretacja tematu
I kolaż wszystkich prac
Pora na ostatnie wyzwanie w babskiej zabawie. Tym razem powinno być prościej niż ostatnio. Naszym tematem będzie
Przez zdecydowaną część historii ludzkości pływano i kąpano
się nago. Także w średniowiecznej Europie mężczyźni na ogół zażywali kąpieli
bez ubrania, choć wiadomo, że w połowie XV wieku w wodach uzdrowiskowych Baden
i Bath używali rodzaju kalesonów, zaś kobiety – długich kitlów.
Od czasów średniowiecza, aż do początku XIX wieku moda
plażowa kojarzyła się z długą, lnianą koszulą. Ubranie całkowicie
uniemożliwiało pływanie oraz skutecznie chroniło przed słońcem i wścibskimi
spojrzeniami. Jest to ściśle powiązane z postrzeganiem zasad moralnych, które
ówcześnie obowiązywały. Z obawy przed rozmaitymi chorobami, kąpiele rekreacyjne
nie były zbyt popularne. Na plaży, kobiece ciało osłaniały specjalne, sięgające
kostek oraz zapinane pod szyją suknie. Dodatkowo często wszywano obciążniki,
aby materiał nie unosił się nad wodą.
Potrzeba kostiumu kąpielowego jako specjalnego ubioru
pojawiła się w połowie XIX wieku, w miarę popularyzacji wypoczynku nad morzem i
stopniowej akceptacji wspólnego korzystania z plaży przez kobiety i mężczyzn. W
latach 40. XIX wieku, by umożliwić kobietom większą aktywność niż tylko
zanurzanie się w wodzie, do stroju kobiecego wprowadzono zyskujące wówczas
popularność pantalony, a część wierzchnia została zebrana w pasie i skrócona.
Taki też kształt zyskały kobiece stroje kąpielowe: składały się z odcinanej w pasie
sukni z rękawami, ze spódnicą sięgającą łydek, a później kolan, pantalonów,
początkowo długich do kostek, potem do kolan oraz pończoch. Stopy były
chronione przez specjalne obuwie, często ze wstążką zawiązywaną wokół łydki.
Gdy z plaży zaczęły korzystać jednocześnie osoby obojga
płci, konieczny stał się także odpowiedni strój przeznaczony dla mężczyzn,
przedtem mogących swobodnie pływać nago. W połowie wieku XIX ukształtował się
męski kostium kąpielowy, wykonany z dzianiny jednoczęściowy ubiór, stanowiący
połączenie podkoszulka z krótkimi rękawami z sięgającymi kolan kalesonami. Taki
kostium, z niewielkimi zmianami polegającymi na eliminacji rękawów i skróceniu
nogawek, był używany aż do lat 30. XX wieku.
W samym końcu XIX wieku, gdy coraz więcej kobiet zaczęło
uprawiać sport, w tym pływanie, pojawiły się też kostiumy z odpinaną
spódniczką.
Wiek XX przyniósł rewolucyjne zmiany. W 1907 bardzo
popularny stał się jednoczęściowy strój bez rękawów. Towarzyszył temu incydent,
kiedy w 1909 roku australijska zawodowa pływaczka Annette Kellermann została
aresztowana za jego noszenie na bostońskiej plaży Rever Beach. Od czasów
kontrowersyjnego zatrzymania, kostiumy plażowe stawały się coraz lżejsze i
coraz bardziej skąpe.
Okres I wojny światowej był przełomem w modzie kobiecej,
zmiany nie ominęły także strojów kąpielowych. W latach 20. XX wieku kostiumy
zaczęły odsłaniać ramiona i uda, a ich wygląd nie odbiegł specjalnie od stroju
męskiego. W takim kostiumie kobieta mogła uprawiać sporty wodne równie
swobodnie co mężczyzna, a pływanie stawało się coraz bardziej popularne, także
dzięki wzrostowi liczby basenów i ogólnej promocji aktywnego trybu życia. W
latach 30. zaczęły przypominać te współczesne – wykonane z elastycznego
materiału, ściśle przylegały do ciała. Ważnym elementem był również gorset,
który mimo upadku popularności na rynku bieliźniarskim, z powodzeniem był
noszony na plaży. Gorset tuszował mankamenty sylwetki, spłaszczając brzuch i
podkreślając kobiece piersi.
Modne stały się jednoczęściowe kostiumy kąpielowe z
głębokimi dekoltami na plecach, inspirowane podobnymi wycięciami sukien
wieczorowych. Ciągle popularne były jednoczęściowe modele z króciutką,
szczątkową spódnicą (albo przednim panelem ją imitującym), ale pojawiły się też
podobne stroje dwuczęściowe, z majtkami o wysokim stanie przykrytymi spódniczką
i ze stanikiem lub topem.
Ogromnej rewolucji w kostiumach kąpielowych dokonał
francuski projektant Louis Reard, który w 1946 roku wynalazł i zaprezentował
dwuczęściowy, skąpy strój, określany mianem bikini. Sama nazwa pochodzi od
atolu Bikini na Pacyfiku, gdzie prowadzone były testy bomb atomowych. Projekt
dość szybko został okrzyknięty największym skandalem w historii ubioru – więcej
odkrywał niż zasłaniał. Mimo kontrowersji, bikini szybko stało się popularne na
europejskich plażach.
Kolejnym przełomem był rok 1964 i kostium monokini autorstwa
Rudiego Gernreicha. Pierwotny model stroju odsłaniał kobiece piersi. Ważnym
momentem są również lata 70. i początek produkcji kostiumów ze specjalnej
tkaniny – Lycra, która dzięki elastyczności i szybkiemu wysychaniu, idealnie
nadawała się na stroje kąpielowe. W latach 80. kobiety zaczęły nosić stringi na
plaży. Od tamtej pory, moda na kostiumy kąpielowe wciąż ewoluuje, prezentując
coraz śmielsze propozycje.
Majowy temat babskiej zabawy okazał się dość skomplikowany.
Na szczęście uczestniczki zabawy poradziły sobie z nim doskonale. Oto efekty ich pracy.
Jeszcze dziś zapraszam na ostatni temat w naszej zabawie.
W tym miesiącu tematem babskiego wyzwania jest apaszka.
Zadanie dość trudne, ale wykonalne.
Znalazłam kilka wzorów a ostatecznie powstała taka kartka.
Pora podsumować kwietniowe wyzwanie w babskiej zabawie. Tym razem uczestniczki zmagały się z wachlarzami.
Oto efekty prac. Tym razem zabrakło kilku uczestniczek. Czyżby wyzwanie było za trudne?
Przed nami przedostatnie wyzwanie. Co to będzie? Zapraszam za jakiś czas na kolejnego posta.
Między jedną pamiątką a drugą powstały hafciki na wyzwania w zabawach. W mojej babskiej zabawie tematem maja jest wachlarz. Trochę się naszukałam wzoru, bo chciałam żeby nie był zbyt duży a jednocześnie miał w sobie to "coś", co lubię we wzorach. Ostatecznie postawiłam na wzór, który jest fragmentem większego, no i jest francuski.
Oto moja kartka
Długo się zastanawiałam, co tym razem zaproponować uczestniczkom zabawy i ostatecznie postawiłam na:
Za czasów Ludwika XIV mawiano, że wachlarz w ręku kobiety to
berło, którym mogła ona władać światem. Dziś co prawda odeszły do lamusa i mało
kto ich używa, ale nadal spotykamy panie wachlujące się w upalne dni a wielki
kreator mody Karl Lagerfeld zrobił z wachlarza swój znak rozpoznawczy i
nieodłączny element stroju.
Pierwsze wzmianki o wachlarzach odnajdujemy w starożytnym
Egipcie, Persji i w Indiach. Panowały wtedy wersje wykonane z liści i strusich
piór przymocowanych do długiej rączki. Do ich obsługi wyznaczeni byli
niewolnicy, ochładzający swoich władców i dostojników. Wachlarze prócz upałów
świetnie odganiały także owady
W takiej też roli pojawiły się w Kościele katolickim –
chodziło o to, by podczas sprawowania eucharystii nie doszło do
zanieczyszczenia ciała i krwi Chrystusa.
Wachlarz z papieru (kami-ōgi) powstał w IX wieku. Wąskie
drewniane "szprychy" tworzą w nim stelaż dla wycinka koła z papieru.
Ta wynaleziona w Japonii forma wachlarza była popularna na całym świecie.
Podczas gdy w Europie wachlarzem głównie przeganiano muchy,
mieszkańcy Chin i Japonii uczynili z niego element swojej kultury. Towarzyszył
im na co dzień, w zabawie i tańcu, a etykieta dworska dokładnie opisywała, jak
się nim posługiwać.
Od wieku XVI wachlarze dokumentowane są w Europie.
Sprowadzali je z Chin i Japonii portugalscy żeglarze. W książkach na temat
strojów oraz na portretach z tego okresu spotykane są pochodzące najczęściej z
Włoch sztywne chorągiewki na trzonku, jako specjalna wenecka forma wachlarza.
Dekoracyjne wachlarze budziły na początku zainteresowanie
tylko koronowanych głów, bo kosztowały fortunę.
Od samego początku europejskie wachlarze były bogato
dekorowane. Ich wyrobem trudnili się perfumiarze, ale już w XVII wieku na
dworze francuskim pojawił się cech wachlarzników. Ich ulubionym materiałem do
produkcji wachlarzy były pióra, misternie wycinany pergamin i papier, oraz
klejnoty i szlachetne kruszce.
W sposób najbardziej wyrafinowany używano wachlarza na
dworze francuskim. Pisarka i filozofka Madame de Staël pisała, że "jeden
ruch wachlarza wystarczał by odróżnić księżniczkę od hrabiny, a baronessę od
mieszczki."
Na dworze w Wersalu nie wolno było damom, z wyjątkiem
królowej, otwierać wachlarza w obecności króla. Jeżeli jednak ktoś musiał podać
władcy jakiś przedmiot, podawał go na rozpostartym wachlarzu.
W XVIII wieku rozwinął się tzw. "sekretny język
wachlarza", którym ówczesne damy mogły kokietować i uwodzić innych
mężczyzn na oczach nieświadomego małżonka. W 1774 królowa Szwecji Luiza Mirck
powołała do życia Zakon Wachlarza, w którym damy dworu mogły poznawać tajniki
owej "niewieściej broni". Odpowiednie ustawienie wachlarza wyrażało
zamiary, uczucia i stan ducha.
W XVIII i XIX wieku można było spotkać wachlarze
„aide-mémoire”, czyli pewnego rodzaju przypominajki. Od wewnętrznej strony
miały wypisane słowa popularnych piosenek, układy tanecznych kroków czy zasady
gier karcianych.
W życiu towarzyskim bardzo przydawał się wachlarz typu
domino, z wyciętymi otworami, przez które dama mogła sobie zerkać na boki.
Kolejnym udogodnieniem było zamontowanie w wachlarzu soczewki, co poprawiało
widzenie krótkowzrocznym paniom – takiego używała Maria Antonina.
Pora na kolejne kobiece wyzwanie. Oto one
Pierwsze szpilki pojawiły się już w starożytności i o dziwo
nie nosiły ich wcale kobiety. Według badaczy pierwsze szpilki na świecie
używane były przez Egipcjan jako ochrona stóp podczas pracy w rzeźni. Buty na
podwyższonym obcasie miały za zadanie zapobiegać ubrudzeniu podczas uboju
zwierząt oraz ochronić przed dotknięciem krwi, co mogło mieć odzwierciedlenie w
wierzeniach Egipcjan. Uważa się także, że butów na obcasie używali perscy
jeźdźcy, gdyż uniemożliwiały wysunięcie się stopy ze strzemiona i ułatwiały
dosiadanie konia.
Jeśli chodzi o kobiety to pierwsza szpilki założyła w 1533
roku Katarzyna Medycejska na swój ślub z z Henrykiem de Valois, księciem
Orleanu, późniejszym królem Francji Henrykiem II. Czternastoletnia wówczas
Katarzyna nie chciała stawać przed ołtarzem z wyglądem małej dziewczynki,
dlatego zamówiła u weneckiego szewca buty na obcasie. Królowa Francji zapoczątkowała prawdziwy
trend w modzie i przez wiele lat wysokie obcasy pojawiały się na pokazach
paryskiej mody oraz na dworze szlacheckim, stanowiąc atrybut wyższej klasy
społecznej.
Dzięki Katarzynie Medycejskiej moda przywędrowała także na
dwory królewskie w Anglii, Hiszpanii i we Włoszech, a buty na obcasie nosiły
zarówno kobiety, jak i mężczyźni.
W 1660 roku szewc Nicolas Lestage, stworzył buty na
dziesięciocentymetrowym obcasie na zamówienie Ludwika XIV. Król Słońce
rozpoczął nową modę, która pozostała aktualna przez pięć wieków. Za jego czasów
jednak podwyższane buty były symbolem bogactwa i statusu społecznego, bo
pozwolić sobie na ich zakup jedynie szlachcice.
Potem jednak wraz z rewolucją francuską, o której niektórzy
mówią, że ucięła obcasy, jako symbol burżuazji, moda na buty na obcasie
zniknęła, by powrócić do łask pod koniec XIX wieku.
W 1888 roku w Stanach Zjednoczonych powstała pierwsza
fabryka obcasów. W tym samym czasie patent na nowoczesne szpilki wynalazł fizyk
Olbrecht Kliczka. Stworzył buty na cieniutkim obcasie w takim kształcie, jaki
znamy dziś. W nowym projekcie szpilek było jeszcze sporo mankamentów i ciężko
było w nich utrzymać równowagę. Niestety, szpilki wówczas kojarzyły się nie z
wyższymi sferami, ale z kobietami lekkich obyczajów.
XX wiek zrewolucjonizował modę na szpilki. W latach
czterdziestych podczas rozkwitu najważniejszych gwiazd Hollywood, celebrytki
chętnie pokazywały się w wysokich obcasach. Prawdziwa moda na szpilki przyszła
w latach 50., kiedy to Christian Dior zaprezentował model szpilek na wysokim,
cienkim obcasie z wyciętym noskiem, które stanowią inspirację dla współczesnych
projektantów. Zaprojektował je Roger
Vivier, znany projektant butów, projektujący właśnie dla Diora. Były wzmocnione
stalą, żeby się nie łamały.
Szpilki upowszechniły się dzięki gwiazdom, takim jak Marilyn
Monroe, która powiedziała: „Szpilki dają kobiecie 25% więcej mocy, 50% więcej
pewności i 100% więcej seksapilu!”.
Dziś trudno sobie wyobrazić kobietę w galowej sukni bez
niebotycznych szpilek. Najlepiej od Jimmy Choo, Christiana Louboutina czy
Manolo Blahnika.
Okazuje się, że to wcale nie Christian Louboutin tworzy
najdroższe szpilki. Znacznie wyższą cenę osiągnęło dzieło projektanta biżuterii
Christophera Michaela Shellisa i House of Borgezie, czyli buty wykonane zostały
z ponad 2 200 oszlifowanych, 30-karatowych diamentów. Szpilki są robione
ręcznie i na zamówienie, a ich cena to 100 000 funtów za parę, czyli około 4
951 500 zł.
Już jestem ciekawa prac uczestniczek zabawy. Igły w dłoń i
czarujemy szpiki.
W lutym uczestniczki babskiej zabawy wykonywały prace ze szminkami.
Pora na ich interpretacje tematu
Prawda, że fajne prace powstały?
Wieczorem zapraszam na kolejne wyzwanie - co to będzie? Niespodzianka :)
Miesiąc powoli zbliża się do końca więc pora pokazać moją interpretację lutowego tematu, czyli szminkę.
Ponownie wyszperałam wzór francuski - jest to fragment większej całości.
I tradycyjnie wykonałam kartkę.
przez
Blokotka
