No i pora na kolejny przystanek w naszej podróży dookoła świata. Tym razem zapraszam do Japonii.
Japonia to wyspiarskie państwo położone na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim
Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji. Archipelag rozciąga się niemal południkowo, tworząc łagodny łuk wygięty w stronę kontynentu. Składa się z czterech głównych wysp Hokkaido, Honsiu, Sikoku i Kiusiu oraz 6848 mniejszych wysp.
Z liczbą ludności 126,5 mln osób Japonia zajmuje 10. miejsce na świecie. Należy do
grupy krajów wysoko rozwiniętych, jest ona jedną z czołowych potęg
gospodarczych świata.
Początek japońskiego państwa wiąże się ze związkiem plemiennym, a następnie królestwem Yamato z centralnym ośrodkiem na wyspie Honsiu, którego początki sięgają VII w. p.n.e. Pierwszym legendarnym władcą był Jimmu.
Japończycy posługują się językiem japońskim,
niepodobnym do żadnego z sąsiadujących. Istnieje wiele teorii
dotyczących pochodzenia tego izolowanego języka, w tym m.in.
pochodzenie: ałtajskie i polinezyjskie.
Pierwsi Europejczycy przybyli do Japonii w 1542 roku, a byli nimi kupcy portugalscy z Makau. Razem z nimi do Japonii dotarło chrześcijaństwo. Pierwszym misjonarzem chrześcijańskiej religii był hiszpański jezuita, Franciszek Ksawery.
Od zarania swych dziejów Japonia jest monarchią, a dwór cesarza stanowi najstarszą, trwale ugruntowaną instytucję
polityczną Japonii, będąc przy tym wciąż powszechnie szanowaną i
popieraną. Władcy, wywodzący się z najdłużej w świecie panującej dynastii, niezwykle rzadko mogli sprawować suwerenne i bezpośrednie rządy. Insygniami władzy monarszej zasiadającego na Chryzantemowym Tronie cesarza są lustro, klejnot oraz miecz symbolizujące odpowiednio mądrość, uczynność i męstwo.
Dwie najważniejsze religie Japonii to sintoizm i buddyzm.
Chrześcijaństwo pojawiło się w Japonii w XVI wieku za sprawą
portugalskich misjonarzy, ale tylko niewielki procent ludności jest tego
wyznania. W Japonii jest również sporo nowych sekt, w większości
inspirowanych przez jedną lub więcej religii tradycyjnych.
Japonia zwana także Krajem Kwitnącej Wiśni przeciętnemu
Europejczykowi kojarzy się z Tokio, kimono, sushi, elektroniką,
samochodami i trzęsieniami ziemi. Jednak Japonia to jedno z najbardziej
specyficznych miejsc na ziemi, które różni się w wielu aspektach od
reszty świata.
Przede wszystkim w Japonii panuje odmienny od zachodnioeuropejskiego hedonizm kult pracy.
Praca ma dla Japończyków ogromną wartość, a harmonijne
relacje między pracodawcą a pracownikiem są równie ważne, co prywatne
związki międzyludzkie w naszej kulturze. Sumienność, efektywność,
uczciwość i pracowitość stanowią credo japońskiego społeczeństwa.
Z Japonią wielu z nasz kojarzą się samuraje. Byli wojownikami w okresie od XII wieku aż do początków
współczesnej Japonii, tzn. połowy wieku XIX. Podobnie jak średniowieczni
rycerze europejscy, honor cenili sobie ponad wszystko. Swój kodeks
honorowy nazywali bushido, co oznacza "droga wojownika". Samuraje
uważali, że są winni swym panom bezwzględne posłuszeństwo - stawiali je
wyżej niż przyjaźń, a nawet więzy rodzinne.
Kultura Japonii fascynuje podróżników z całego świata. Zasadniczy wpływ wywarła na nią wielka cywilizacja chińska,
jak również położona bliżej Korea. W Państwie Środka narodziły się
charakterystyczne dla Japonii dziedziny sztuki, takie jak origami, suiseki, czy pielęgnowanie drzewek bonsai. To stamtąd też w XIII wieku dotarł do Kraju Kwitnącej Wiśni buddyzm zen, będący inspiracją dla rozwoju nowych nurtów i form w malarstwie, kaligrafii czy poezji.
Ogrody
japońskie należą do najpiękniejszych na świecie. Tworzą niepowtarzalne
kompozycje, możliwie wiernie odtwarzające przyrodę. Ich głównym zadaniem
jest tworzenie mini pejzaży umożliwiających odwiedzającym przeniesienie
się w naturalne środowisko oraz jak najlepsze podkreślenie urody
miejsca, w którym się znajdują. Do jednego z najsłynniejszych i najpiękniejszych ogrodów w Japonii należy ogród Kenrokuen. Jest to ogród spacerowy. Znajduje się w centrum Kanazawa – urokliwego miasteczka nad Morzem Japońskim w prefekturze Ishikawa – mieście narodzin tradycyjnego teatru Nō.
Tradycyjny japoński strój wyróżnia Japonię od wszystkich innych krajów na całym świecie. Japońskie kimono słowo oznacza "coś do noszenia na sobie" . Są to tradycyjne szaty Japonii. Pierwotnie kimono
jako słowo zostało użyte w odniesieniu do wszystkich rodzajów odzieży,
ale w końcu stało się odnosić do pełnej długości szaty znanej również
jako nag-gi, czyli "długie ubranie".
Dziś jest używane tylko na specjalne okazje przez kobiety, mężczyzn i dzieci. Kimono w tym znaczeniu oraz wszystkie inne
przedmioty tradycyjnego japońskiego ubioru jest znane jako wafuku co
oznacza "japońskie ubrania" w przeciwieństwie do yofuku – ubiór w stylu
zachodnim.
Z Japonią kojarzą się również gejsze. Są to kobiety osoba o umiejętnościach artystycznych, bawiące gości rozmową, tańcem, śpiewem i grą na instrumentach. Potrafią prowadzić ceremonię parzenia i picia herbaty. Jest ubrana w tradycyjny strój. Tradycja gejszy wywodzi się z XVIII w. Początkowo gejszami zostawali
mężczyźni, obecnie mogą nimi być wyłącznie kobiety w wieku 17-20 lat.
Zanim dziewczyna zostanie gejszą musi przejść sześcioletni okres bycia
tzw. maiko. Uczy się wówczas zasad poruszania się, manier, prowadzenia
rozmów, zasad etykiety oraz metod obsługiwania klientów. W środowisku
gejsz przestrzegana jest hierarchia zgodna ze stażem i umiejętnościami. Gejsze powszechnie
uważa się za strażniczki tradycji, która przejawia się w strojach,
obowiązującej etykiecie oraz sposobie wyrażania się
Od czasów najdawniejszych w Japonii znana jest sztuka składania papieru czyli origami. Nieomal każdy
Japończyk potrafi z kawałka papieru wyczarować fantastyczny świat
zwierząt i innych postaci czy przedmiotów; pod zręcznymi palcami
ożywają, przybierając realne kształty.
Ikebana, czyli japońska sztuka układania kwiatów, dąży do stworzenia
harmonii linearnej kompozycji, rytmu i koloru. Sztuka ta to nie tylko
kompozycja z kwiatów, ale i z wazonów, łodyg, liści i gałązek. Struktura
japońskiej kompozycji z kwiatów opiera się na trzech głównych liniach
symbolizujących niebo, ziemię i człowieka. Ikebana wzięła swój początek z
rytualnego składania kwiatów w świątyniach buddyjskich w VI wieku. W
tych raczej prostych kompozycjach, zarówno kwiaty, jak i gałązki
skierowane były ku niebu na znak wiary. Bardziej wyrafinowany styl
układania kwiatów, zwany rikka rozwinął się w XVI wieku. Styl rikka,
mający odzwierciedlać wspaniałość przyrody, opiera się na założeniu, że
kwiaty powinny obrazować Górę Sumeru, mityczną górę w kosmologii
buddyjskiej symbolizującą wszechświat. Jest on pełen symboli. Gałązki
sosny, na przykład, symbolizują skały i kamienie, a białe chryzantemy
oznaczają rzekę lub mały strumień.
W tradycyjnej kuchni japońskiej wkłada się dużo pracy w przygotowanie
potraw, wykonanych często z surowych składników. Codzienny posiłek
składa się na przykład z ryżu, warzyw, zupy z pasty sojowej (miso),
marynat i ryby lub mięsa. Najpopularniejszą przyprawą jest sos sojowy
(shoyu). Znaną japońską potrawą są cienkie paski surowej ryby (sashimi) z
zielonym chrzanem. Chociaż dania są z pozoru proste, trzeba uczyć się
wiele lat, żeby stać się naprawdę dobrym kucharzem. W Japonii popularny
jest także makaron (soba, udon), który czasem je się zamiast ryżu.
U Japończycy zwykle jedzą pałeczkami. Tradycyjnym trunkiem jest sake - mocne wino ryżowe,
które może być podawane zarówno na zimno jak i jako grzaniec. Natomiast
najbardziej popularnym alkoholem wśród Japończyków jest piwo, dostępne
nawet w automatach. Tradycją jest picie zielonej herbaty - bardzo
ożywczej i zdrowej, zawierającej witaminę C oraz kofeinę. Picie herbaty
nadal jest celebrowane zarówno w restauracjach jak i w większości domów.
W japońskim kalendarzu figuruje niezwykle dużo różnego rodzaju świąt. Najdłuższy jest Złoty Tydzień trwający od 27 kwietna do 6 maja. Od lutego do kwietnia trwa Hanani (Okres Kwitnących Kwiatów), niezwykle romantyczne jest obchodzone 7 lipca Święto Gwiazd (Tanaba Matsuri). W O-bon
- święto zmarłych - na rzekach, jeziorach i morzu unoszą się
niezliczone lampiony, symbolizujące dusze zmarłych. Z tradycji IX w
wywodzi się obchodzone 17 czerwca Kioto Gion Maturami, parada ozdobionych wozów, którą dawniej próbowano przebłagać bogów aby odegnali zarazę od miasta.
Już jestem ciekawa skojarzeń uczestniczek.
przez
Blokotka